Hey.... het ging de afgelopen weken niet zo heel erg goed. Ik had het ontzettend druk... eetbuien... als ik thuiskwam etc....

Binnenkort schrijf ik weer dagelijks!

Hoe is het met jullie?

 

xxx

Gisteren. Overdag ging het goed, maar 's avonds breekt soms echt de hel los! 's Avonds vind ik het zoveel moeilijker me in te houden en laat uithet gerekend gistermiddag zijn dat mijn moeder héél veel zoetigheid in huis heeft gehaald (doet ze dit express? Hoopt ze dat ik me dan niet kan inhouden?). Ze heeft zoveel chocola, koekjes, dropjes, chips, kerssnoepjes gekocht en dat terwijl ze zelf nauwelijks snoept. Of beter gezegd: niet snoept.
Mijn broertjes en zusjes eten het wel op... helaas niet in één keer. Dus als ik trek krijg, weet ik dat de kast vol ligt met heerlijke koekjes en chocolade en dan vind ik het nog moeilijker om het bij een bakje yoghurt met All Bran te houden. Ze had ook nog stokbrood gekocht, iets waar ik ook al een zwak voor heb!
De hele avond kon ik me inhouden, totdat mijn zus ruzie kreeg met mijn moeder... Er hing een gespannen sfeer in huis, er werd geschreeuwd (voornamelijk door mijn zus, die zich soms niet zo goed kan inhouden...). Ik ging me er natuurlijk mee bemoeien (wijsneusje dat ik ben, heb zelf zo vaak ruzie met mijn moeder en wanneer mijn het heeft, verwijt ik haar dat ze niet zo akelig moet zijn tegen m'n moeder. ZO hypocriet van mezelf en toch kan ik mijn mond dan niet houden!). En toen raakte ik ook betrokken in de ruzie... En op dat soort momenten krijg ik soms heel erg veel zin om me vol te proppen, me gedachteloos volproppen alsof ik me dan 'afreageer' op eten...
Ik heb me nog redelijk weten in te houden, maar voelde me achteraf hartstikke rot en schuldig (en mijn lichaam reageerde er ook slecht op, net alsof mijn maag geen chocolade meer aankan... of alsof ik alleen nog maar kleine porties probleemloos kan verwerken. Ik kreeg ineens last van buikkrampen enzo.)
Ik moet nu naar school... Pfff. Ik ga vandaag alleen koffie en thee drinken, begin van de avond een appeltje en groentesoep, dan een uur sporten, en daarna alleen nog maar thee. Hoop dat het lukt!

Ik lag daarnet in bed, filosoferend over het leven, over mijn oma en dat zij elk moment zomaar kan overlijden (zou niet weten wat ik zonder haar moet, zij is echt mijn steun en toeverlaat), over eten ofwel niet-eten, maar ook over mijn mentaliteit ten opzichte van anderen (en dan met name jongens).
Ik ben zeventien, over een paar maanden achttien, en ik heb nog nooit een vriendje gehad. Drie keer gezoend in mijn leven, en die drie keer was ik eigenlijk een beetje weg van de wereld, en achteraf betekende het ook niets; Gewoon zoenen tijdens het uitgaan, leuke jongen voor een avond, dat was het. Dat was alles. Wat een spetterend liefdesleven heb ik toch achter de rug.

Één keer was het iets meer dan een avondje, met de nadruk op iets.  Hij had mijn nummer gevraagd, smste me die nacht nog dat hij me zo leuk vindt (wel wat onzeker... en hij begreep niet waarom...) en hij wilde met me afspreken. Het was hartje winter en hij wilde met mij gaan schaatsen. Nu ik eraan terugdenk: Hoe idyllisch! Hoe romantisch, schaatsen op het eerste afspraakje!
Verschillende keren hebben we via messenger gekletst, hij drong steeds meer aan over afspreken. Ik kreeg het er benauwd van, ik werd alleen al van het idee vreselijk nerveus. En toen heb ik hem, zomaar uit het niets, geblokkeerd. Om hem vervolgens nooit meer te deblokkeren. Wat is er mis met me? Heeft een jongen een oogje op me, haak ik meteen af. Bang, dat was ik. Onzeker. Schuw voor intimiteit, zeker als het jongens betreft. Bij vriendinnen uit het zich meer in het gesloten zijn over hoe ik me voel, wat me echt bezighoud, hoe het thuis gaat etc.
Maar met jongens is het tot nu toe altijd zo gegaan: als het erop aankomt, word ik extreem onzeker, en ga ik liever de situaties waarin ik hem beter leer kennen uit de weg dan dat ik de kans met beide handen vastgrijp en er voor ga.
Waar ben ik eigenlijk bang voor? Afwijzing? Bang dat ik te verlegen word en hij linea recta niet meer begrijpt wat hij ooit leuk aan me vond? Bang dat ik te lelijk ben? Niet goed genoeg?
Bij jongens, waar ik me alles behalve aangetrokken tot voel en het dus puur vriendschappelijk is, voel ik me hartstikke op mijn gemak. Niet verlegen, niet heel erg onzeker, ik durf mezelf te zijn. Ik durf heel hard te lachen, flauwe grapjes te maken, gek te doen... Maar zodra ik me wél aangetrokken voel tot een jongen verdwijnt het grijntje zelfverzekerdheid dat ik heb als sneeuw voor de zon.

Tegelijkertijd wil ik zo graag een lieve vriend, die zijn armen om mij heen slaat als het even niet meer gaat, een jongen die de tranen van mijn wangen veegt en zegt dat het allemaal wel goed komt, dat het een periode is waar ik doorheen moet komen en dat er daarna betere tijden zullen aanbreken. Een jongen die me het gevoel geeft dat ik speciaal ben, dat ik niet alleen ben. Iemand bij wie ik alles kwijt kan...

Pfff. Ik word ineens sentimenteel. Ik kom een ander keer nog wel terug op dit onderwerp, ik ga zo maar even lezen, me storten in een andere wereld.

 

p.s. Nieuwe voornemen voor 2010: Meer durven op het gebied van jongens en flirten. Niet meer zo terughoudend zijn, zelf het initiatief nemen. Anders ben ik op mijn tachtigste wat betreft de liefde niets verder.

p.s. 2: Nog een nieuwe voornemen voor 2010: Niet zo nerveus zijn voor schoolexamens, presentaties, werkstukken, luister- een leesteksten. Samengevat: niet zo gestrest zijn voor school. Niet nu al bedenken hoe ik me voel als ik zak voor mijn eindexamen. Ik moet en zal slagen, geen andere optie mogelijk.

 

p.s. 3: Ik ben afgevallen!!! Dit voelt even echt goed. Heb vandaag ook fanatiek gesport. 57.3!

Niet extreem veel, maar toch weer wat! Alle beetjes helpen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb daarnet een log geschreven.... Ik had het opgeslagen als concept (dacht ik!), omdat ik het later af wilde schrijven, maar ik denk dat ik vergeten ben een titel in te voeren, waardoor die niet is opgeslagen en nu is het dus weg.
Ik heb geen zin om nu dat logje opnieuw te schrijven.... Het kwam er op neer dat ik me vandaag niet goed voel... Ik ben leeg en duizelig. De afgelopen dagen ging niet erg goed... Vandaag wel, maar voel me ontzettend verdrietig en alleen. Ik heb zin om onder mijn dekens te kruipen en mijn gedachten blanco te stemmen, maar dat laatste wil niet lukken, al helemaal niet als ik in bed lig... dan dwalen juist mijn gedachten af...
Ik moet ook nog zoveel doen voor school, loop heel erg achter, maar ik kan me er niet toezetten. Ik heb totaal geen concentratie en motivatie. Vandaag al helemaal niet.
De laatste tijd voel ik me steeds eenzamer.. Ik ben steeds meer een emotioneel wrak.

 

Ik baal echt! Ik heb daarnet veel te veel gegeten.... chocola, nootjes, brood, yoghurt... Ik heb heus wel veel grotere vreetbuien gehad en ik weet ook niet of echt een 'vreetbui' kan noemen, maar zit vandaag zeker over de 1500 kcal... Pffff. Morgen ben ik gelukkig pas 's avonds thuis en ik kan me dus makkelijk inhouden de hele dagen, zodat ik vandaag kan compenseren. Misschien ga ik morgenavond ook nog wel sporten... Pff.. Ik heb achteraf altijd zo'n spijt...
Het kwam doordat mijn moeder, toen ze terugkwam van de avondwinkel, hele lekker chocolade had meegenomen. Ik was aan de eettafel bezig en ze legde het recht voor mijn neus neer. Na anderhalf uur werd het, dacht ik, misschien te opvallend als ik er nog helemaal niets van had genomen... en een heel klein stukje mocht ik op zich wel nemen van mezelf. Maar jeetje, ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat het dan niet bij een HEEL KLEIN STUKJE blijft! Dus eerst veel chocola.. toen had ik het gevoel dat ik mijn hele dag had verpest en begon aan brood en nootjes en yoghurt... En daarna heb ik mezelf gedwongen mijn tanden te poetsen, want dan kan ik me makkelijker beheersen... De komende drie dagen ga ik extra streng zijn voor mezelf.

Vandaag zat ik absoluut niet lekker in mijn vel. Zodra mijn laatste les afgelopen was, schoot ik in mijn jas, was zo snel als mogelijk bij mijn fiets en racete naar huis -in de hoop nog op tijd te zijn voor de afspraak met mijn huisarts (had me vergist in hoe laat ik uit zou zijn, ik was een uur later uit dan ik dacht.. pff... niet goed gekeken op mijn rooster en na de kerstvakantie was het dus een klein beetje vervaagd! ;p). Maar ik was op tijd.
Dat ik mijn dag niet had, kwam duidelijk tot uiting bij de huisarts... Normaal kan ik me wel sterk houden en mijn tranen inslikken, maar vandaag ging het niet.. was al een beetje huilerig voordat ik het gesprek had. 
De huisarts vroeg hoe het met mij ging, waarom ik in therapie wil, of ik goed eet en ben afgevallen, of ik goed slaap, zorgen heb, hoe het op school gaat, hoe lang ik al neerslachtig ben, over dat ik het een paar jaar geleden ook had en of het nu hetzelfde was of erger etc. etc. Ik werd vreselijk emotioneel. Mijn stem sloeg over en werd trillerig, ongemakkelijk zat mijn moeder naast me. 

Toen de huisarts vroeg hoe lang ik dan al somber ben, antwoorde ik: "Een halfjaar..." Een stilte viel. "Volgens mij al zeker twee jaar of zo voelt het in ieder geval," verbeterde mijn moeder mij vervolgens. "Nou... misschien ongeveer een jaar," gaf ik schoorvoetend toe, bijtend op mijn onder lip. Later kwam de huisarts erachter -via de gegevens op de computer- dat ik meer dan een jaar geleden ook al bij haar was, omdat ik erg neerslachtig was en het mijn moeder zorgen baarde.
De huisarts begon redelijk vaak over of ik wel goed eet, concentratieproblemen heb, hoe het met schoolwerk gaat (vertelde haar dat ik last heb van faalangst...), of ik niet ben afgevallen, of ik lichamelijke symptomen heb, of mijn eetlust is verminderd... Mijn antwoord op haar vragen kwamen steeds neer op: misschien is mijn eetlust iets verminderd, maar ik ben niet afgevallen.

Op een gegeven moment zei mijn moeder uit zich zelf "Ik ga in de wachtkamer zitten, dit is een beetje ongemakkelijk, ik heb het gevoel dat ik je tegenhoud als ik erbij zit..." Vervolgens verliet ze de kamer.

Ook begon mijn huisarts over het incident dat vlak voor de zomervakantie plaatsvond. Er was iets met mijn moeder, maar dat plaats ik hier liever niet. Ze vroeg of dat er ook mee te maken had, ik knikte.
Toen de huisarts te weten kwam dat ik ook al twee jaar aan de pil ben (voor onregelmatige menstruatie, had geen vriendje en nu ook niet), legde ze een mogelijk verband tussen mijn somberheid en de pil. Ik zei: "Ik denk niet dat het daar aan ligt... een paar jaar geleden, voordat ik aan de pil was, had ik ook een sombere periode... het gaat in vlagen".

 

Uiteindelijk heeft ze informatie voor me uitgeprint en me een receptje gegeven zodat mijn faalangst misschien minder wordt (ik kan het bijvoorbeeld gebruiken tijdens een schoolexamen... en over vijf maanden -als ik het vind helpen- tijdens het centraal examen). Het vermindert de symptomen van nerveusiteit. Het zijn geen pillen waar ik heel erg duf van word, hoor! ;p (even tussendoor: ik voel me beter nu ik dit van me heb afgeschreven).

De huisarts wilde graag alvast een nieuwe afspraak maken voor begin maart, zodat we dan kunnen evalueren hoe het met me gaat en of de therapie, die ik aanvankelijk samen mijn moeder volg, helpt. Ik hoop het echt... Ik hoop echt dat het helpt.

 

  

Extreem slecht was mijn dag wat betreft eten niet, maar geweldig ook niet. Zeker niet als ik het vergelijk met de voorgaande dagen, maar dat was ook wel te verwachten... en ik kon niet weer onder het avondeten uitkomen (smoesjes voor deze week waren op, werd te verdacht als ik weer plotseling weg zou zijn tijdens het eten of dat ik al veel gegeten had). Één dag in de week mag minder zijn, zo lang ik de rest van de week maar streng ben. 
En ik mag van mezelf de komende drie dagen NIET op de weegschaal staan, ik ken mezelf.. zodra ik aangekomen ben (ik weet niet of het zo is, maar voor het geval dat), dan raak ik minder gemotiveerd. Dus eerst weer een paar dagen streng zijn voor mezelf om vervolgens tevreden op de weegschaal te kunnen staan.  

 

Mijn moeder heeft een afspraak gemaakt voor mij met de huisarts, die mij vervolgens doorverwijst naar psychotherapeut. Niet voor mijn eetgedrag, mijn moeder heeft wel door dat ik vreemd doe met eten... maar ze weet niet hoeveel ik er écht mee bezig ben (gelukkig maar). We gaan in therapie om onze band te verbeteren. Ik heb ontzettend veel ruzie thuis, vaak raak ik heel erg overstuur... Dus we gaan samen in therapie voor een tijdje, vervolgens wil ze dat ik er in mijn eentje mee doorga. Ze wil dit zo graag, omdat ze ziet dat het bergafwaarts gaat met me... En ik wil ook graag dat onze band beter wordt, voel me vaak heel erg schuldig... zeker als ik haar aan het huilen heb gemaakt... en dan ga ik óf eten alsof ik in tien jaar niets gegeten heb of ik staak het eten... 
Ik heb inmiddels al een maand niet bij mijn moeder thuis geslapen (was of bij mijn vader thuis of bij mijn oma), vanavond slaap ik wel weer in mijn eigen bed... Vandaag kreeg ik alweer bijna ruzie, gelukkig wist ik mijn tranen in te houden en is onze ruzie niet geëscaleerd... Ik heb net met haar een Spaanse film gezien... voelde als quality time... had ik echt behoefte aan...
En ik ben zo blij dat ik weer uit mijn vreetperiode ben... op een gegeven moment werd ik er behoorlijk wanhopig van. Mijn controle was echt verdwenen als sneeuw voor de zon...

 

 

    

 

Ik bedacht me net dat ik nog geen voornemenslijst voor het nieuwe jaar heb gemaakt, ik ga de komende dagen goed brainstormen op goede voornemens. Ik zet het lijstje hier vast neer en zal de komende dagen nog wel meer voornemens er aan toevoegen.

 

 

-Afvallen (zeker tot de 50 kg);

-Een minder grote bende van mijn slaapkamer maken, van de troep word ik zelf namelijk ook chaotisch...;

-Veel groene thee drinken;

-Meer sporten (minstens 4 uur per week naar de sportschool en elke dag naar school fietsen, ook als het sneeuwt (zoals nu) moet ik van mezelf met de fiets);

-Meer afspreken met vriendinnen;

-Op het gebied van jongens meer durven... een lief vriendje zou ik wel willen, haha;

-Meer aan school werken en zorgen dat ik voor mijn eindexamen slaag;

-Minder ruzie maken thuis...

 

 

 

 

 

Ik heb me een uur geleden gewogen, 58.6 kg gaf het scherm aan, een grijns ontplooide zich op mijn gezicht; ik heb de smaak van het afvallen weer te pakken. 5,4 kg is er weer af. De afgelopen twee maanden heb ik veel last gehad van eetbuien, de controle over (niet) eten was nihil. Maar er is weer sprake van een omwenteling en ik kan niet beschrijven hoe blij ik daarmee ben.

Vanavond ga ik samen met een vriendin een uur sporten, daarvoor eet ik nog wel een appel of iets dergelijks, want anders voel ik me halverwege de les wel erg slap... En dat betekent ook meteen dat ik minder intensief mee kan doen dan ik wil, met als gevolg dat ik ook minder kcal verbrand (want die appel verbrand ik zeker wel in een uur). En ik ben blij dat ik hier, op een puntje, mijn hart kan luchten. En jullie mogen natuurlijk ook je hart luchten bij mij.

 

Liefs.

 

 

 

 

Ontbijt: Zwarte koffie zonder zoetjes

Lunch: 1 Groene thee met citroen + 2 zoetjes, 5 rijstwafels (150 kcal)

Avond: ?

 

Beweging: 60 minuten gefietst, uur sporten